આપણી એ પ્હેલી મુલાકાતને શોધ્યા કરું હું
તારી આંખોમાં ઉભેલી વાતને શોધ્યા કરું હું
ઊંઘ ઉડી ગઈ અમારી ખ્વાબ જોઉં કઈ રીતે હું?
આવી’તી તું ખ્વાબમાં તે રાતને શોધ્યા કરું હું
તું મને દેખાય, મુજ અસ્તીત્વનીયે આરપારે
તું મહીં ખોવાઈ, મારી જાતને શોધ્યા કરું હું
શ્વાસ રાહતનો કદીયે એક પણ આપ્યો નહીં તેં,
ખુબ ભાગ્યા બાદ તો નિરાંતને શોધ્યા કરું હું
પ્રાણના ઉડ્યા પછી ખાલી થયેલા પિંજરામાં
કોઈ પારેવાં તણાં ફફડાટને શોધ્યા કરું હું
હૃદયને ચીરી તમારી યાદને જે વીંધી નાખે
પાર્થના ભાથા મહીં એ બાણને શોધ્યા કરું હું
છંદ વિધાનઃ ગાલગાગા ગાલગાગા ગાલગાગા ગાલગાગા
– રાજીવ

July 24, 2008 at 1:12 PM
વહાલા મિત્રો,
ફરીથી નવી રચના આપની સમક્ષ મુકી રહ્યો છું… આ વખતે જીવનના વિવિધ તબક્કે માનવી કઈને કઈ શોધ્યા કરે છે તેવી કલ્પનાને શબ્દોમાં મુકી રહ્યો છું…! છંદના બંધારણની સાથે સાથે મત્લા, રદીફ અને કાફીયાને બરાબર પકડી રાખવાનો પ્રયાસ કર્યો છે… હવે તે બધુ બરાબર પકડાયુ છે કે નહી તે તો આપ સૌ જાણકાર મિત્રોજ મને જણાવી શકે… બરાબર ને???
કોઈ પ્રેમી તેના પ્રિયતમ સાથેની પ્રથમ મુલાકાત શોધ્યા કરે છે… અને આમ પણ પ્રથમ વખતના આનંદ અને ઉન્માદની અનુભુતિ જીવનમાં ક્યારેય ભુલાતી નથી… પ્રિય પાત્રની આંખોમાં આવીને ઉભેલી વાતને વાંચવાનો, સમજવાનો અને શોધવાનો પ્રયાસ આપણામાંથી કેટલાયે નહી કર્યો હોય??? એકજ વાર કોઈને સ્વપ્નમાં જોઈ રાતની ઊંઘ ઉડી જાય અને પછી જીવનભર તે રાતને શોધ્યા કરવાની… પોતાના અસ્તિત્વને ખોઈ અન્યમાં સ્વને શોધ્યા કરવાનુ… ખુબ ચાલ્યા પછી, જીવનની દોડાદોડીમાં માનવી રાહતનો શ્વાસ શોધ્યા કરે છે…
નિષ્પ્રાણ દેહમાં પણ માનવી ક્યારેક જીવનનો ફફડાટ શોધ્યા કરે છે… દુઃખ દર્દને વીંધી નાખે તેવા અર્જુનના અચુક તીરને માનવી શોધ્યા કરે છે…!
પણ શું આ બધુ માનવીને ક્યારેય મળે છે…???
આપજ જણાવો મિત્રો… આપના અભિપ્રાયોનો સદૈવ ઈંતજાર રહેશે.
આપનો
રાજીવ
July 24, 2008 at 5:04 PM
છંદ પર હવે ઝડપભેર પકડ આવી રહી છે. ખૂબ ખૂબ અભિનંદન.
આદત મુજબ બે જગ્યાએ ધ્યાન દોરવા ચહીશ:
મુલાકાતમાં મુને ગુરુ ગણ્યો છે એ દોષ ગણાય. ‘મુ’ લઘુ તરીકે જ લઈ શકાય.
એજ પ્રમાણે છેલ્લા શેરમાં દિલને ગાલ પ્રમાને લીધું છે. આપણે દી-લ એમ બોલતાં નથી પણ એક જ થડકારામાં ‘દિલ્’ બોલીએ છીએ એટલે દિલને ફક્ત એક જ ગુરુ-ગા- તરીકે જ લઈ શકાય.
July 24, 2008 at 10:53 PM
ખૂબ સરસ રાજીવ! વિવેકભાઈની વાત સાચી છે. મુલાકાતમાં “મુ” ને કદાચ એકવાર ગુરુ તરીકે ચલાવી શકાય પણ દિલનું માપ તો ગા લેવું જ રહ્યું.
એક (વણમાગી
) સલાહ કાફિયા વિશે. ગઝલના પ્રથમ શેરમાં કાફિયાની યોજના જોઈએ તો મૂલાકાત અને વાત ને આધારે કાફિયાનો આધાર “આત” એવો સ્થાપિત થાય છે. {કાફિયાનો આધાર કંઈક અંશે ગણિતના ગુ.સા.અ. જેવો છે. પાછળથી શરૂ કરીને સમાન વ્યંજન આવતા હોય તે બધા અને જ્યાં વ્યંજન બદલાતો હોય એનો સ્વર લેવાનો.} આ આધાર આવનારા શેરોમાં જાળવવો રહ્યો. છેલ્લા બે શેરમાં આ આધાર જળવાતો નથી. બહુ મોટી ભૂલ નથી, પણ આગળની ગઝલોમાં ધ્યાન રાખી શકે એટલા માટે લખી.
July 24, 2008 at 11:10 PM
sundar rachna
July 24, 2008 at 11:57 PM
પ્રાણના ઉડ્યા પછી ખાલી થયેલા પિંજરામાં
કોઈ પારેવાં તણાં ફફડાટને શોધ્યા કરું હું……
nice creation.. Congratulations.
July 25, 2008 at 12:16 AM
સરસ રચના
પ્રાણના ઉડ્યા પછી ખાલી થયેલા પિંજરામાં
કોઈ પારેવાં તણાં ફફડાટને શોધ્યા કરું હું
પંક્તીઓ ગમી
ગઝલ ગુરુઓની ચીલ દ્રૃષ્ટિમા ફક્ત એક છૂટ નજર આવી!
તે તમારી કવિ તરીકે પ્રગતિ છે
July 26, 2008 at 11:57 AM
પ્રિય મિત્રો,
ખુબ ખુબ આભાર આપ સૌના પ્રતિભાવ માટૅ… ખાસ કરીને ડો. વિવેકભાઈ અને હેમંતના સુચન માટે બન્નેનો ખુબ આભાર… એક ભુલ સુધારવા “દિલ” ને સ્થાને “હૃદય” મુકી રહ્યો છુ, જેથી તેને “ગાલ” ગણી શકાય.
મિત્રોની દરેક સલાહ સુચન આવકાર્ય છે
રાજીવ
July 29, 2008 at 1:57 PM
ઊંઘ ઉડી ગઈ અમારી ખ્વાબ જોઉં કઈ રીતે હું?
આવી’તી તું ખ્વાબમાં તે રાતને શોધ્યા કરું હું
sundar
August 4, 2008 at 10:41 PM
sundar rajivbhai………
aam j safalata melavata raho……….
saras gazal !!