આજે ફરી હૃદયમાં ઝંઝાવાત સર્જાયો છે
નથી ખબર પણ -
આજે ફરીથી આંખનો ખુણો ભીંજાયો છે
આજે ફરી ઘણું લખવાનુ મને છે
પણ -
આજે મારાથી કઇ લખાતુ નથી,
આંસુઓ પણ મનમાની કરે છે આજે
એક પણ આંસુ -
મારા કહ્યે રોકાતુ નથી
તુ હતી ત્યારે…
ઓળખનો સાગર સાવ સુક્ષ્મ હતો,
અને મને -
આજે કોઇપણ ચહેરાથી ઓળખાતુ નથી
પરિચયના સાગરની -
ભીની, સુંવાળી, રેતની માફક
તું મારા હાથથી સરી પડી…
કદાચ એટલે જ
આજે અકારણ જ -
મારી આંખો ફરી રડી પડી
આંખોના સાગરમાં હવે તરાતુ નથી
આજે મારાથી કંઇ લખાતુ નથી…!
આજે મારાથી કંઇ લખાતુ નથી…!
- રાજીવ

December 19, 2007 at 1:43 PM
સાવ સાચ્ચી વાત. જ્યારે ખરી સંવેદના જાગે ત્યારે વાણી મુક થઈ જતી હોય છે.
‘અંતરની વાણી’ નો પ્રદેશ એ મૌનનો પ્રદેશ હોય છે. બીજાની સાથે તો શું, પોતાની સાથે પણ વાત બંધ… માત્ર ભાવ જ ભાવ..
December 19, 2007 at 2:50 PM
sundar shabdo
December 22, 2007 at 1:29 AM
excellent
December 23, 2007 at 2:01 AM
તુ હતી ત્યારે…
ઓળખનો સાગર સાવ સુક્ષ્મ હતો,
અને મને -
આજે કોઇપણ ચહેરાથી ઓળખાતુ નથી
khub j saras
December 31, 2007 at 2:33 AM
આંખોના સાગરમાં હવે તરાતુ નથી
આજે મારાથી કંઇ લખાતુ નથી…!
sundar shabdo, sundar abhivyakti…
January 1, 2008 at 10:03 AM
very good
January 20, 2008 at 11:20 PM
સુંદર
“પરિચયના સાગરની -
ભીની, સુંવાળી, રેતની માફક
તું મારા હાથથી સરી પડી…
કદાચ એટલે જ
આજે અકારણ જ -
મારી આંખો ફરી રડી પડી”
મારો જ અનુભવ