હું ઉભો છું

અસંખ્ય ક્ષણો જાણે સમાયા કરે છે મારી ભીતરમાં
અને હું ઉભો છું ત્યાં, કે જ્યાં હાથ તારો છુટ્યો હતો

ભુલી ગયો છું સઘળા પુસ્તકોનુ જ્ઞાન એકસામટુ
યાદ છે પ્રેમનો અક્ષર, કે જે તારી સાથે ઘુટ્યો હતો

નથી નભાવી શક્યો એકપણ સંબંઘ હું સારી રીતે
મારી એકલતાના રણમાં હું જ બાવળ બની ફુટ્યો હતો

હતું અમને કે નહિ બતાવીએ આંસુ અમે કોઇને
જ્યારે પાંપણોની પાળ તુટી, દરિયો પણ ખુટ્યો હતો

હવાના નાજુક ઝોંકે જ જમીન પર વિખેરાઈ ગયો
હું મારી જીંદગીમાં કંઇક એટલીવાર તુટ્યો હતો

તેથી જ કદાચ ‘રાજીવ’ શ્વાસ લેતાં ગભરાય છે
દરેક શ્વાસ તેને કટાર બની દિલમાં ખુંચ્યો હતો

- રાજીવ